Έχουμε κρίση. Και θα έχουμε και για πολύ καιρό ακόμη. Θα γίνει και χειρότερη, λένε. Θα πτωχεύσουμε λογικά, λένε. Θα βγούμε από το ευρώ. Θα υποτιμηθούμε. Θα καταρρεύσουν οι τράπεζες, λένε. Θα έχουμε πρόβλημα με το πετρέλαιο, το φαγητό και τα φάρμακα. Έτσι λένε. Και ό,τι μας λένε, αυτό ακούμε. Δεν μπορούμε και διαφορετικά. 

Αλλά ξέρεις κάτι; Από την άλλη είσαι 25 χρονών. Τυχαίνει το 2012, την χειρότερη μεταπολεμική στιγμή της χώρας, όπως λένε, να είσαι 25 χρονών. Και 25 χρονών σημαίνει αυτόματα ότι έχεις όνειρα, φιλοδοξίες και ελπίδα. Σημαίνει ότι εχεις όρεξη για ζωή, όπως είχαν την ίδια όρεξη και οι γονείς σου όταν ήταν 25 χρονών. Που ήθελαν να δουλέψουν, να ταξιδέψουν, να ερωτευτούν, να κάνουν παιδιά, να αποδείξουν και στους δικούς τους γονείς ότι δεν είναι άχρηστοι. Αυτό σημαίνει 25 χρονών σε κάθε χρονική περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας. Απλά εσύ έτυχες να είσαι 25, σε αυτόν τον τόπο, αυτήν την στιγμή.

Και αν το σκεφτείς, 25 χρονών δεν θα ξαναείσαι ποτέ. Ποτέ σε αυτή τη ζωή. Λεφτά μπορεί να μην έχεις τώρα, κάποια στιγμή μπορεί να βγάλεις, μετά ίσως τα ξαναχάσεις. Αλλά 25 χρονών δεν θα ξαναείσαι ποτέ. Δεν θα είναι το σώμα σου ποτέ ξανά τόσο γερό. Ούτε θα έχεις την ίδια όρεξη που έχεις τώρα. 

Γι΄αυτό λοιπόν, θα κάνεις οικονομία, δεν θα είσαι παράλογος, θα προσπαθείς να βολεύεσαι με όσα έχεις. Αλλά δεν θα τους αφήσεις ποτέ να σε τρομοκρατούν με το αβέβαιο μέλλον. Δεν θα επιτρέψεις σε κανέναν να σου πάρει αυτά τα χρόνια. Όποιος κι αν είναι. Ακόμα και ένα άτομο που σε λατρεύει.

Γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Τίποτε δεν είναι βέβαιο αύριο. Εκτός από ένα πράγμα: Δεν θα είσαι πια 25.