Έχουμε κρίση. Και θα έχουμε και για πολύ καιρό ακόμη. Θα γίνει και χειρότερη, λένε. Θα πτωχεύσουμε λογικά, λένε. Θα βγούμε από το ευρώ. Θα υποτιμηθούμε. Θα καταρρεύσουν οι τράπεζες, λένε. Θα έχουμε πρόβλημα με το πετρέλαιο, το φαγητό και τα φάρμακα. Έτσι λένε. Και ό,τι μας λένε, αυτό ακούμε. Δεν μπορούμε και διαφορετικά. 

Αλλά ξέρεις κάτι; Από την άλλη είσαι 25 χρονών. Τυχαίνει το 2012, την χειρότερη μεταπολεμική στιγμή της χώρας, όπως λένε, να είσαι 25 χρονών. Και 25 χρονών σημαίνει αυτόματα ότι έχεις όνειρα, φιλοδοξίες και ελπίδα. Σημαίνει ότι εχεις όρεξη για ζωή, όπως είχαν την ίδια όρεξη και οι γονείς σου όταν ήταν 25 χρονών. Που ήθελαν να δουλέψουν, να ταξιδέψουν, να ερωτευτούν, να κάνουν παιδιά, να αποδείξουν και στους δικούς τους γονείς ότι δεν είναι άχρηστοι. Αυτό σημαίνει 25 χρονών σε κάθε χρονική περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας. Απλά εσύ έτυχες να είσαι 25, σε αυτόν τον τόπο, αυτήν την στιγμή.

Και αν το σκεφτείς, 25 χρονών δεν θα ξαναείσαι ποτέ. Ποτέ σε αυτή τη ζωή. Λεφτά μπορεί να μην έχεις τώρα, κάποια στιγμή μπορεί να βγάλεις, μετά ίσως τα ξαναχάσεις. Αλλά 25 χρονών δεν θα ξαναείσαι ποτέ. Δεν θα είναι το σώμα σου ποτέ ξανά τόσο γερό. Ούτε θα έχεις την ίδια όρεξη που έχεις τώρα. 

Γι΄αυτό λοιπόν, θα κάνεις οικονομία, δεν θα είσαι παράλογος, θα προσπαθείς να βολεύεσαι με όσα έχεις. Αλλά δεν θα τους αφήσεις ποτέ να σε τρομοκρατούν με το αβέβαιο μέλλον. Δεν θα επιτρέψεις σε κανέναν να σου πάρει αυτά τα χρόνια. Όποιος κι αν είναι. Ακόμα και ένα άτομο που σε λατρεύει.

Γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Τίποτε δεν είναι βέβαιο αύριο. Εκτός από ένα πράγμα: Δεν θα είσαι πια 25.

Αυτή τη χρονιά, θα κάνω περισσότερους φίλους.

Ένα πράγμα για το οποίο τρελαίνομαι, είναι να βάζω στιγμές - αναμνήσεις σε ένα βίντεο, και από κάτω να κολλάω και μία μουσική. Αυτό εδώ, περιέχει στιγμές που τράβηξα με το κινητό μου, τις πρώτες 100 μέρες της παραμονής μου, στη μεγάλη καινούρια πόλη.

Όταν είσαι στο πατρικό σου σπίτι και ξυπνάς πρωί πρωί, δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα να κάνεις. Τότε, λοιπόν, είναι που ανοίγεις εκείνον τον φάκελο με τις καβατζωμένες δημιουργικές ιδέες που λες ότι κάποια στιγμή θα ασχοληθείς.

Το concept είναι να πάρεις παλιές φωτογραφίες σου και να τις ξαναφωτογραφίσεις στο ίδιο φόντο, περίπου 20 χρόνια μετά. Έχει την πλάκα του.

Read the rest of this post »

cin cin.

Οι μπογιατζήδες είναι πολύ ανεύθυνοι άνθρωποι. Πάνε 2 χρόνια που τους έχει φωνάξει να έρθουν και αυτοί ακόμα να φανούν. Είναι τόσο γλυκός άνθρωπος που τον εκμεταλλεύονται, σκέφτομαι συχνά. Αλλά δεν πειράζει, μόλις βαφτεί το δωμάτιό μας, θα έρθει να με αρπάξει και θα κάνουμε έναν ύπνο καταπληκτικό.

Ήρθε ο χειμώνας.

Read the rest of this post »

Κοίτα γύρω σου. Είσαι μόνος. Eίσαι αληθινά μόνος σε αυτή τη ζωή. Μην ξεγελαστείς από τις αγκαλιές τους. Μπορούν να σφίξουν μόνο το κορμί σου. Ούτε κι εσύ θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις κανέναν πραγματικά. Ό,τι και να λες, όπου κι αν ορκίζεσαι. Ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι σε αυτή τη ζωή. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Μια ακόμα μεγάλη αλήθεια, είναι ότι ποτέ δεν εκτιμάς κάτι, παρά μόνο όταν σου λείπει. Το ξέρεις, το ξέρω. Αλλά το νιώθεις; Δεν το νιώθεις. Θα το νιώσεις. Σίγουρα θα το νιώσεις. 

Κοίτα γύρω σου. Είσαι μόνος.

Read the rest of this post »

Έχω ένα αγαπημένο χόμπι. Τσαλαπατάω την εικόνα μου.

Όλοι σού κολλάνε ταμπέλες. Είσαι τρέντι, είσαι εναλλακτικός, είσαι χύμα, είσαι πιστός, είσαι αξιαγάπητος, είσαι μαλάκας, είσαι σκυλάς, είσαι όμορφος, είσαι ήρεμος, είσαι σέξι, είσαι φανατικός καπνιστής.

Να αλλάζεις. Όχι για να τους μπεις στο μάτι και να συζητηθείς. Αλλά γιατί είσαι τα πάντα, και καλό θα ήταν να σού το υπενθυμίζεις και τούς το υπενθυμίζεις. Μην κολλήσεις στην εικόνα σου, γιατί αυτό είναι μια τρομερή σκλαβιά. Και όταν θα χρειαστεί να λύσεις μεγάλα εσωστρεφή προβλήματα, σίγουρα θα αναγκαστείς να ξεφύγεις από αυτήν. Αν δεν το κάνεις, οι λύσεις σου θα είναι τόσο προβλέψιμα περιορισμένες.

Θα μπορούσα να σού γράψω πολλά πάνω στο θέμα, αλλά σε πρώτη φάση θα σού πω ένα πράγμα: να τσαλαπατάς την εικόνα σου κάθε μέρα. 

Οι άνθρωποι είναι σαν τα τρένα. Έρχονται και φεύγουν.
Μαζί τους θα μοιραστείς μία διαδρομή.
Μπορείς να παραμείνεις μέχρι τον τερματικό σταθμό μαζί τους.
Ή να κόψεις την πόλη σε βόλτες, μέχρι την μετεπιβίβαση.
Γνώμη μου, να απολαύσεις κάθε διαδρομή.

Κάθε φορά που αφήνω ένα ελάττωμά μου και διαφαίνεται, θα έπρεπε να μου λες ευχαριστώ. Γιατί αν δεν έχεις το ίδιο ελάττωμα, σε κάνω να νιώθεις ευγνώμων, ή και καλύτερος. Ενώ αν το έχεις και εσύ, σου δημιουργώ τη ζεστή αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος.

- Εγώ, φίλε, αυτά που σου λέω τα έλεγα εδώ και χρόνια.  
- Εντάξει, μην το καυχιέσαι, δεν σημαίνει και τίποτα αυτό.
- Ε πως, εγώ δεν αλλάζω τις απόψεις και τα πιστεύω μου, όσο περνάνε τα χρόνια, όπως κάνουν άλλοι.
- Δηλαδή ρε φίλε πιστεύεις τα ίδια που πίστευες και όταν ήσουν 7; 
- Όχι, από τότε που έμαθα τον εαυτό μου σου λέω και κατάλαβα κάποια πράγματα.
- Πότε έμαθες τον εαυτό σου; Στα 14; Στα 18; Στα 25; Απλά έχεις μία πολύ περιορισμένη εικόνα φιλτραρισμένη μέσα από μια υποκειμενική ανατροφή που έτυχε να είχες. Τίποτα περισσότερο. Το να μένεις πιστός στις ίδιες απόψεις για χρόνια, δείχνει, κατά πάσα πιθανότητα, έλλειψη πνευματικού βάθους. Δυστυχώς σου περάσανε κι εσένα την άποψη ότι το "άλλα έλεγες τότε, και άλλα τώρα" είναι οπωσδήποτε μειονέκτημα. Μάθε πως μόνο όταν συνεχώς είσαι διατεθειμένος να αμφισβητήσεις όλα τα δεδομένα σου, μπορείς να γίνεις καλύτερος. Και εσύ, και η κοινωνία μας που είναι και ο μόνος λόγος για τον οποίο αξίζει να βελτιωθείς.

Βρίσκεσαι με άτομα με τα οποία δεν συνεννοείσαι καθόλου. Νιώθεις ότι ανήκετε σε άλλη φάση, άλλη ανατροφή, άλλη παιδεία. Λες δεν υπάρχει ελπίδα, ούτε νόημα να συμμετάσχεις σε συζητήσεις μαζί τους. Δεν θα αλλάξει τίποτα. Και φεύγεις.

Όχι, βρες υπομονή και μείνε.